Gust van de Wall Perné, Heidelandschap

Geboren in het hart der Veluwe … Zo begint de bundel Veluwsche Sagen van Gust van de Wall Perné. Dit geldt ook voor mij, maar mijn dichterlijk leven in het bijzonder.

De herkomst en betekenis van de naam Veluwe is in nevelen gehuld. Door de jaren heen riep de naam bij etymologen uiteenlopende beelden op: voor het geestesoog zag de één een wild en bijster land; een ander zag wilgen verrijzen of poelen waar vee gedrenkt werd. Voor mij roept de naam vooral beelden op van een rijk beboste streek met uitgestrekte heidevelden en zandgronden. Zodoende drukt het epitheton ‘de Veluwse skald’ mijn gevoel voor thuis uit. Want hier ben ik geboren, getogen en geworteld. Ik ben een Veluwenaar.

Het wild en bijster land, de woeste gronden, de heidezee; zij oefenen een geheimzinnige aantrekkingskracht uit op een romanticus, die toch een zekere neiging kent tot afzondering, zich ver van andere mensen waant. Al is de Veluwe lang niet meer zo woest als pak weg anderhalve eeuw geleden; toch mag ik graag de eenzame paden bewandelen in de bossen, of liever nog van de paden af.

Ooit trokken stammen van het Saksische volk, die een territorium kenden tussen IJssel en Elbe, door de Veluwse heuvels. Na de bloedige kerstening van de Saksen zou de Veluwe verworden tot een Frankische gouw en weer later tot een van de vier kwartieren van het Hertogdom Gelre. Maar met name het heidense verleden van het Veluwse volk trekt mij aan.

De term ‘heiden’ kreeg door de eeuwen heen een nieuwe betekenis: van iemand van het oude geloof tot een bijna demonische gestalte op de eenzame heide. Ik kan mij persoonlijk vinden in beide betekenissen; het geeft iets weer van de altijd zoekende in mij.

Van jongs af aan ben ik mij bewust van mijn Veluwse omgeving. Ik herinner mij dat ik 9 was en op school een werkstukje inleverde, dat ging over de Veluwe. 25 jaar later maak ik eigenlijk nog steeds werkjes met dit thema.

Wordt vervolgd…