Vliegdennen

Een mist van zand   om mulle duinen,
bijna boomloos,   de barre heide.
Eeuwen oud   op open vlakte,
de weinig bomen   in wijde omtrek.
Stille gestalten,   stevig verankerd;
vreemde vormen   in het vale land.
Winden wakkeren,   wissen sporen,
van woud verweesd,   geworteld in niets.
Boze bomen,   blote wortels;
kale klauwen   krommen in aarde.
Het zand de baas,   geboomte fier,
grotesk getakt   op de top van een bult.
De wind verwaait   hun wilde zaad,
tot het woud herwint   zijn weidse rijk.


Mark Bertszoon, augustus 2018

1 reactie op ‘Vliegdennen

Geef een reactie op ‘Vliegdennen’

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *